105 SANİYE

 Çok kısa gibi görünen 105 saniye aslında, gün. 
Hepimizin tutunduğu şeyler var. Sabrettiği, beklediği, umut ettiği... Bunlar gerçekleşirken insanın dayanacak gücü kalmıyor. Dayanamayıp, oturmadığım, oturduğumda da saatlerce düşünmediğim kaldırım kenarları kalmadı. Ama yine de beni şimdi tutan şey bu 105 saniye. Madem bu kadar uzun o zaman neden sabrediyorsun derseniz, göz açıp kapayana kadar geçeceğine ve bu süreçte de tadına varacağım gençliğime güveniyorum.

Az kaldığına inancım tam. O gün yaklaştığında şu an sırtımdaki yükler daha da artacak. Ama en azından kendi yüklerim olacak. Sadece bana ait olan sorumluluklarım olacak. Şu an bulunduğum durumlar başkalarının yüklerini ve sorumluluklarını barındırsa da 105 saniye -gün- sonra artık çok zor aşamalar göreceğim o yollara emin olarak yürüyor olacağım. 

O sabah içimde çok kırgınlığım olacak. Yaşadığım zorlukların, içimde tuttuğum ve köşeye sıkıştırdığım kırgınlıklarımla yüzleşip geride bırakacağım. Aslında her şey o an başlayacak