Her gün yeniden doğar gibi

''O sabah içimde çok kırgınlığım olacak. Yaşadığım zorlukların, içimde tuttuğum ve köşeye sıkıştırdığım kırgınlıklarımla yüzleşip geride bırakacağım. Aslında her şey o an başlayacak.''

Bir önceki yazımın sonunu bu cümleyle bitirmişim. Bununla da başlamak isterim. Evet, çok zor yollardan geçtim; geçiyorum ve geçeceğim. Bunların hepsi hallolur da insan kırgınlıklarından kaçamıyormuş. Nereye gidersem gideyim yük bu gönül yükü. Kaçamadım. Üzerine gitmem gerekirken kaçmayı seçtiğim için bu kırgınlıklarım peşimi bırakmıyor. Ama biliyorum ki beni büyüten de bu. Bunlara alışmak daha da işimi kolaylaştırıyor. Artık kalbim kırılmıyor. Çünkü herkesten her şeyi beklemek bunu öğretti. Öyle mi yaptı? yapsın. Gerçekten artık acıya dayanıklıyım bunun farkındayım. Eskiden ağladığım ne varsa şu an hislerim geri planda üstelik çöküp ağlamamı gerektirecek yerde hiç ağlayasım bile gelmiyor. Olaya odaklanıp tüm mantığımla çözüyorum. Sonra anlam vermeye çalışıyorum ve bırakıyorum. Fark ettim ki ben, benim iyiliğim tüm bunlardan daha önemli o yüzden kendime tutunmayı öğrendim. Düşmekten de korkmuyorum, düşersem kalkarım. Önce zeminin tadını çıkarmak lazım :)

Şanslıyım. Ne param olduğundan ne de çok güçlü bir nüfuza sahip olduğumdan. Çok büyük bir farkındalığın içindeyim. Bu bazen üzse bile şanslıyım. Çünkü hayatımda kendime tutunuyorum. Hepsiyle yüzleştim ve bir kere yaşadığım hayatımda akışına ilerliyorum. Affetmem gerekeni affettim, kızgınlığımı attım çünkü yeniden doğdum. Her gün yeniden doğar gibi.